Share |

การแข่งขัน ทักษะความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่น ครั้งที่ 2

 

ไทย-ญี่ปุ่น ความคล้ายคลึงทางด้านศิลปะการแสดง

23 สิงหาคม 2560 (เข้าชมมาแล้ว 178 ครั้ง)

1.บุนราคุกับหุ่นละครเล็ก

 

บุนราคุ ละครหุ่นของญี่ปุ่น เป็นหนึ่งใน 3 ของศิลปะการแสดงที่เก่าแก่ของญี่ปุ่น เริ่มแสดงเป็นครั้งแรกที่เมืองโอซาก้า ในช่วงปี พ.ศ.2243 เป็นศิลปะการแสดงที่มีองค์ประกอบ 3 อย่าง ได้แก่ ผู้เล่าเรื่อง เครื่องดนตรี และคนเชิดหุ่น 3 คน ทำหน้าที่เชิดส่วนต่างๆของหุ่น ผู้เชิดจะสวมชุดดำคลุมศรีษะ ในตอนสำคัญของเรื่องผู้เชิดหลักจะถอดผ้าคลุมศรีษะออก เรื่องที่แสดงจะแบ่งเป็น 2 ประเภท คือเรื่องย้อนยุค และเรื่องราวของพ่อค้าสมัยเอโดะ ซึ่งเป็นเรื่องโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นจริงกับชาวบ้าน

 

 

 

หุ่นละครเล็ก เป็นศิลปะการแสดงละครหุ่นที่มีความอ่อนช้อยที่สุดของไทย ถือกำเนิดเมื่อปี พ.ศ.2444 โดยครูแกร ศัพทวนิช ได้ประดิษฐ์หุ่นละครเล็กขึ้นเลียนแบบหุ่นหลวงทั้งรูปร่าง หน้าตา ขนาด ต่อมาจึงได้รับการสืบทอดโดยลูกศิษย์ชื่อโจหลุยส์ (สาคร ยังเขียวสด ศิลปินแห่งชาติ) คณะโจหลุยส์ได้พัฒนาหุ่นละครเล็กขึ้นใหม่แบบในปัจจุบัน มีเอกลักษณ์อยู่ที่การเคลื่อนไหวเหมือนมีชีวิต

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------

 

2.ละครโนกับโขน

 

ละครโน เป็นศิลปะการแสดงเก่าแก่กว่า 600 ปีของญี่ปุ่น มีองค์ประกอบสำคัญคือตัวเอก ตัวประกอบ ผู้ร้องเพลง และผู้เล่นดนตรี ลักษณะพิเศษของละครโนคือการสวมหน้ากาก หน้ากากโนดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกอะไร แต่ที่จริงนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกนานัปการ เนื้อเรื่องที่ใช้แสดงมีหลากหลาย เช่น ความโศกเศร้า สันติสุข หรือเรื่องราวเกี่ยวกับปิศาจ แต่ที่นิยมคือเนื้อเรื่องที่ตัวละครเอกซึ่งเป็นภูตผีออกมาเล่าเรื่องราวชีวิตของตน

 

 

 

โขน เป็นนาฏศิลป์ชั้นสูงของไทย มีมาตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 14 มีองค์ประกอบที่สำคัญคือ วงปี่พาทย์ไม้แข็ง นักร้องต้นเสียงและลูกคู่ ในดีตใช้แสดงเฉพาะในพระราชวัง ลักษณะเด่นคือจะต้องสวมหัวโขนและเครื่องแต่งกายที่งดงาม เรื่องที่ใช้แสดงคือรามเกียรติ์เพียงเรื่องเดียว ในอดีตตัวละครต้องสวมหัวโขนทุกตัว ยกเว้นตัวนางและตัวตลก แต่ปัจจุบัน จะสวมหัวโขนแค่ตัวยักษ์ ตัวลิง และตัวละครที่เป็นสัตว์เท่านั้น

 

ที่มา : หนังสือ 120 ปี ความสัมพันธ์ทางการทูต ไทย-ญี่ปุ่น 2550